Eygló Benediktsdóttir

Staðsetning: Skólavörðuholt

Þegar ég var lítil stelpa útskýrði amma mín fyrir mér að hvert laufblað táknaði líf. Þegar laufblaðið byrjar að vaxa hefur kviknað líf og þegar laufblaðið fellur til jarðar hefur lífið endað.

Ég misskildi og hélt að hvert laufblað táknaði líf einhvers, þannig að þegar laufblað félli til jarðar þá væri einhver í heiminum að deyja.

Það tók mig smá tíma að átta mig á því að hún væri að tala í myndlíkingu, það gat ekki verið að svona margir myndu deyja á haustin. Ég áttaði mig á því að laufblaðið táknaði hringrás lífsins. Til þess að sporna gegn því að laufblöðin falli til jarðar og þar með bjarga mannslífum, gerði ég laufin eilíf.

When I was a little girl my grandmother told me that a leaf symbolises life.When the leaf starts growing a life has started and when the leaf falls from the tree to the ground it means the life has ended.

I misunderstood and thought that every leaf represented someone’s life, so when a leaf fell from a tree someone out there was dying. It took me a while to figure out that she was speaking metaphorically, it didn’t make sense that everyone died in the autumn.

I realised a leaf symbolises the lifecycle.

To prevent the leaves from falling and thereby saving lives, I made the leaves eternal.